කොස්ලන්දෙන් පායන සද?

හීනියට හඩන ඇස්
කූඩයට ඔබා ගෙන
 කහට ගෑ ‍තොල් අතර
සිරික්කිය පුරෝගෙන
පාට වියැකුණු රෙද්ද
හිසේ සිට එලාගෙන
කාටවත් නොපෙනෙනා
අදුරේම පිටව යන

ලැයිම් කාමර වලට
ඉර එළිය වඩින කොට
අඩු කෝප්පෙක තරම
දාඩියත් පුරෝ ගෙන
පීප්පෙක තරම් උස
කූඩයට පිරී ගිය
දල්ලෙ කහටක් මිසක්
හිතේ කහටක් නැතිය

පිළිවෙලට ඇමිනෙන්න
අකුරු දැණුමක් නැතිව
හඩන පොඩි වුන් දිහා
නොදත් කම දරා ගෙන
වත්තෙ රස්සාවෙ ගුණ
හැමදාම කියා දෙන
ලෙච්චමී පස් ගොඩක
හැංගුණේ කිමද නුඹ

තොණ්ඩමන් කියන තුරු
අයිතියක් නොදැන සිටි
වත්තෙ මහතුන් තෙමේ
රහතුන්ව සිතා සිටි
රටේ කාගෙත් බතට
ලුණු ඇටක් තරම හෝ
මුසු කරන්නට ඔබේ
අතේ සවි හේතු විය

පවුකාරයන් මඩිය
තර කරන්නට හෙළුව
දාඩියේ සාපයද
කන්දකට යට වුණේ
අව් කණ්නාඩියෙන්
නුඹ නොදුටු පාපයද
ඇස් අගට කදුළු වී
අපෙ ඇසේ මතු වුණේ

පිංතාලියක් වී
හැම කහට උගුරටම
නුඹේ රස මුසු වුණේ
පව්කාරියක් යැයි
ඉතිං කොහොමද නුඹව
කන්දකට වැරදුණේ

තව වාරයක් යැයි
බලය ඇති අය නිබද
සටනකට අර ඇදේ
උන්ගෙ අත පසු වීම්
වළලද්දී මිනිසුන්ව
නින්දෙන්ම නිදි ඇදේ

නුඹේ හුස්මත් එක්ක
අලුත් හුස්මක් ගන්න
මිනිසුන්ගෙ පෙරහැරේ
වතු අයිති මහත්තුරු
නුඹේ ලේ බිව් නඩේ
වැලලේවී සිව් අතේ

අලුත් අකුරක් අරං
දෙගුරුන් ගෙ මල බතේ
හැගුම් පොකුරක් තබා
පිට වෙන්න දරුවනේ
නුඹේ දාඩිය එක්ක
කෙළි කවට වතු කරේ
හෙටින් අවසන් කරන
සටන එයි පෙර මගේ

බලු කම

මනුස්සයට හිතවත්ම සත්වයා බල්ලා කියලා අපි අහලා තියෙන්නෙ පොඩිම කාලෙ.මේ දවස්වල බල්ලො ගැන විතරක් නෙමෙයි පූසො ගැනත් ලොකු අර්බූද ගාණකට හිත වද විදිනවා.පූසො කතාවටනම් මුල පහු ගිය කාලෙ අපේ ගෙදරට ආව ගිය අයට මතකනම් හුරතල් වෙවී හිටිය පූස් පැටව් ටික.දැන් හතර දෙනාම සූරයො වගෙ ගෙදර අනිත් පැත්ත පෙරලනවා.කවුරු හරි ඇහැව්වම දෙන්න හා කිව්වත් ඒක නිකං අර වැල මිට පස්සෙන් අල්ලල තේ බොන්න කතා කරනවා වගේ වැඩක්.දෙන්න හිතක් නැහැ.

මුන්ගෙ දැගලිල්ල කොච්චර ද කියනවනම් මේ වෙන කොට එකෙක් ඇහැකට කෙළව ගෙන.ඒක කවදාවත් පේන්නෙ නැති වෙයිද දන්නෙ නැහැ.දැන් බෙහෙත් කරන් යනවා පශු වෛද්‍ය උපදෙස් මත.තව එකෙක් අණ්ඩක් කඩා ගෙන.සමහර විට උට ඔපරේෂන් එකක් කරන්න වෙයිද දන්නෙ නැහැ.ඒ තරම් අමාරුයි.මේ සුමානෙ බලල ඒක ඉක්මණට කරල දාන්න වෙනවා.

දැන් ආයෙත් බලු කතාවට.බල්ලො හරිම හිතවත්.ඒ නිසා උන් හරිම මිත්‍රශීලීයි.තමන්ගෙ හිතවත්කම වෙනුවෙන් ඕනි දෙයක් කරනවා.අපේ ගෙදර ආව ගිය අය දන්නවා පාරෙ හිටිය බලු රෑන.උන් ඒ පාරෙ සිකුරටි එක වගේ.දන්නෙ නැති කෙනෙක් පාරට ඇතුල් වුනොත්,ඒ පාරෙ ගෙදරක කෙනෙක් බලල ඕකේ එක දෙනකං බල්ලො ටික පස්සෙන් බුරා ගෙන වැටෙනවා.ඒ වගෙම තමයි කුඩු සෙට් එකට පත්තර,බෝතල් එකතු කරන්න පාරට ඇතුල් වෙනවනම් ඒ දේ කර ගන්න වෙන්නෙ අරුන් විසින් නොනවත්වා පවත්වන බලු ඝෝෂාව මැද්දෙ.

මේකෙ ලීඩර් හිටියෙ බැල්ලියෙක්.උා තමයි මේ ආරක්ෂක වැඩ පිළිවෙලේ ප්‍රධානියා.එන්න එන්න වයසත් එක්ක මෙයා දිරලා ගියා.විශේෂයෙන්ම හැව මාරු වෙන්න වගෙ තියෙන ලොම් ටික හැලිල ඇගේ හමේ පාට ප්‍රසිද්ධියෙ ප්‍රදර්ශනය වෙන්න ගත්තා.කන බොන එක සීමා වුණා.වේදනාව වැඩි වුණා.උා ටික ටික මේ පෙණුම නිසා මිනිස් ඇසුරෙන් ඈත් වුණා.නමුත් මම ගේ ළගට ආවම කන්න දෙයක් තිබුනොත් ගේට්ටුව අස්සෙන් දැම්මා.මොකද ළගට ගියොත් මූ උගේ තත්ත්වය ගැන තේරුම් ගන්න බුද්ධියක් තියෙන සතෙක් නොවන නිසා උගේ අපිරිසිදු කම සහ ඒකෙන් මට සෞඛ්‍යමය වශයෙන් ඇති වෙන්න පුළුවන් ගැටළු ගැන උෟ නොදන්න නිසා හැම වෙලේම බැලුවෙ ඇගේ එල්ලෙන්න.

බුද්ධිය ගැන කිව්වම මතක් වුණේ බල්ලට මම හිතන්නෙ බුද්ධිය නැහැ.ඉව තියෙනවා.පුරුද්ද තියෙනවා.ඒ වුනාට හිතල තීරණ ගන්න කල්පනා ශක්තියක්.තාර්කික බුද්ධියක් උට ඇති වෙන්නෙ නැහැ.සමහර බල්ලො කන්න පුරුදු වුනාම හොද නරක පෙණුම අදාළ නැහැ.උෟ කවුරු වුණත් හපා කනවා.උට කන්න දෙන කෙනා කවුද කියන එක විතරයි වැදගත්.ඒ හොරෙක්,බොරුකාරයෙක්,මංකොල්ලකාරයෙක් වුණත් බල්ලට වැදගත් නැහැ.ඒ වෙනුවෙන් ඕනෑම හොද කෙනෙක්ව නිරපරාදෙ හපා දාන්න බල්ල ඉදිරිපත් වෙනවා.

මේ වගෙ මේ බැල්ලිට මෑත කාලෙ සියල්ල අමතක වෙනවා.මම හිතන්නෙ වේදනාවට.ඒ වගේම උෟව සෙක්සුවල් අතින් දිරා යාමත් බලපාන්න ඇති.හම ගිය උෟව රැලේ කාලෙට පූට්ටු වෙලා ඉන්නවා දැක්කෙ නැහැ වගේම වාර ගණනකින් පැටව් ලැබුණෙත් නැහැ.ඒ නිසා වෙන්න ඇති එයාගෙන් පැවත එන පරපුරේ කාන්තා පාර්ශවය එක්ක එයා නිතර පැටළුණා.දුවල මිණිපිරියො එක්ක.

මේ තත්ත්වය දරුණු වුණේ වේදනාව දරා ගන්න බැරිව ඒ පාරෙ කිහිප දෙනෙක්වම කෑවට පසුවයි.ඒ සමගම බුද්ධිමත් මිනිස්සු බැල්ලි ගැන අතීතය සම්පූර්නයෙන් වළලා දැම්මා.ඌ කැලේට පැනල වගේ හිටියෙ.දකින්නම නැහැ.ඉද හිට හෝ කොහේ හරි හැංගෙන තැනකින් කෑමක් හොයා ගන්න ආපු වෙලාවටත් මූ මිනිස්සු හපාකාලා යන්න පටන් ගත්තා.

දවසක් උදේ මාත් එක්ක බැල්ලිගෙ සපා කෑමට ලක් වුනු කෙනෙක් කතා කර කර හිටියා.ඔයා වුණත් පරිස්සම් වෙන්න.දැක්කත් ළගට යන්න එපා.කොච්චර කන්න බොන්න දුන්නත් ෂුවර් නැහැ කියලා ඒ මනුස්සය කිය කියා ඉද්දි මම කිව්වෙ මට නම් එහෙම කරන එකක් නැහැ කියලා.මට බල්ලො පශ්චාත්තාප වෙන වැඩ කරන්නෙ නැහැ කියලමයි හිතුණෙ.

බන්ධනාගාරෙ නාට්‍යයෙ කොල්ලෙක් දවසක් මට අමුතු ටෝක් එකක් දුන්නා.නාට්‍ය ගැන ලොකු ලොකු කතා කිය කිය හිටියට වේදිකාවෙ හැරෙන හැටි ඉද ගන්න හැටිවත් නොදැන සිටිය මනුස්සය ඒ වැඩෙන් පස්සෙ විනය හේතු මත නාට්‍යයෙන් ඉවත් කෙරුණා.ඒත් මනුස්සය මේ ළගදි බලපත්‍ර මණ්ඩලයෙන් නිදහස ලබලා.ඒකට ගිය ගමන්ම නාට්‍ය දැකලා තිබුණු නිලධාරි ඒ ගැනලු කතා කලේ.මනුස්සය නිදහස් වෙන්න මග නාට්‍යය කියලා දැන් මා එක්ක කතා කරන්න අවස්ථාවක් අරං දෙන්න කියලා අඩනවලු.ඉතිං මම කිව්වා නොදන්න දේ ඉගෙන ගන්න ඕනි.උගන්නපු කෙනා නෙමෙයි ඉගෙන ගත්තු දේ අමතක නොකිරීමයි වැදගත් හරියට දෙයක් කරන්න අපිට බලං ඉදල සතුටු වෙන්න පුළුවන් කියලා.සමහර මාර වැඩකාරයො කියලා පෙනී සිටින සහ ඇතැමුන් විශ්වාස කරන අයත් අපිට වැඩ වලදි හම්බ වෙලා තියෙනවා.ඒ අයත් වේදිකාවෙ හැරෙන්න ඉද ගන්න දැනං හිටිය අය නෙමෙයි.පස්සෙ කාලෙක ඒ අයගෙන් අපි ඉගෙන ගත්තා වගේ කතා කරලා පුළුවන්නම් මූණට කෙළත් ගහල යන්නෙ.හිර ගෙදර නෙමෙයි පිටත් ඒ විදිහෙ පුනරුත්ථාපන අවශ්‍යය අය ඉන්නවා. ඒ වගේ වෙලාවක පුනරුත්ථාපනය වෙමින් ඉන්න කෙනෙක් එහෙම කියපු එක සුළු දෙයක් කියලා මම මග ඇරියා.

මම බැල්ලි එහෙම කරන එකක් නෑ කියන එක හිතුවට ඒකිත් වේදනාවට ඒ ජාතියෙම වැඩක් කළා.අර මනුස්සය සමග කතාව අස්සෙ ගේ ළග නවත්තලා තිබුණ කාර් එකක් අස්සෙන් බඩ ගා ගෙන ආපු බැල්ලි මට කන්න පැන්නා.මම හතර වරක් උගෙ ඉලක්කයෙන් බේරුණා.ගේට්ටුව හදිස්සියට ඇර ගන්නත් බැහැ.ගහන්න හිත දෙන්නෙත් නැහැ.කතා කර හිටපු මනුස්සය අලි ගල් ගෙඩියක් අරං මා පස්සෙන් එහාට මෙහාට පනින බැල්ලිට කුරුමාණම් අල්ලනවා.ඒක බැල්ලිට නොවැදි මට වැදුණත් බඩු බනිස්.

බේරෙන්න බැරි තැන මම පැත්කට පැනලා පයින් පහරක් ගැහැව්වා.ඒකි මීටර් 3 ක් විතර වීසි වෙලා ගිහිං වැටුණා.නැගිට ගන්න බැරිව කෑ ගැහැව්වා.කෙදිරි ගෑවා.ඊට පස්සෙ අමාරුවෙන් නැගිටලා එතන තියෙන හදන ගේ අස්සට රිග ගත්තා.මම හවස බන්ධනාගාරෙ ඉදල ගෙදර එනකොට ඌ මැරිලා.නගර සභාවෙන් ඇවිත් අරං ගිහිං.ඒත් ඌ මගේ හිතේ ඉන්නවා.ඒකෙන් එලව දාන්න බැහැ.කොහේ හරි දවස් කිහිපයක ගමණක් ගිහිං එනවනම් ගෙදරට හැරෙන පාර ගාව ඉදල ඇගේ එල්ලෙමින් එන අැගේ දැවටුන බැල්ලිගෙ මතකය උගේ ගුණය මම කොහොමද බල්ලෙක් වගේ අමතක කරල දාන්නෙ.

'මම මනුස්සකමට දරා ගෙන හිටිය දේ උගේ බලුකමට තේරුණෙ නැති නිසා තමයි මග හරින්න මග හරින්න පැන්නෙ' කියල මට ජයන්ත අයියා කියන අසල්වාසියා කිව්වෙ. මනුස්සකමට දරාගෙන  ඉන්න ඉන්න නිරපරාදෙ බුරාගෙන පනිනවනම් බල්ලො මරන්න ඕනි මම මටම කියා ගත්තට මනුස්සෙක් නිසා ම මගේ හිතට බැල්ලිව මතක් වෙනවා.

පව් නොදන්න කම, බලු කම!
මනුස්සයො වුණහම ඒ වගේ දේවල් වලට අනුකම්පා කරන්න ඕනි.

බට්ටි වෙන්දේසියේ සිට.....

මම නිතරම හිතන්නේ සංවාදය තරමටම සංවාසය ද වැදගත් බවය.ඒ සංවාසය බොහොම ආදරණීය එකක් කර ගනු විනා මරා ගෙන කෑමක් කර ගන්න මට උවමනා නැත.හිත ගිය තැන මාලිගාව කී ආකාරයට හිත නොගිය මාළිගාවකට ඇතුල් වන්නට සිතෙන්නේද නැත.‍එසේම බොහෝ අයට බඩු වන ආකාරයට ගැහැණු ගැන පහළට දමා කතා කරන්නට මගේ දිව නැමෙන්නේද නැත.සාමාන්‍යයෙන් හිත ගිය මාළිගාවල් වල සිට ඇතැම් විට එළියට පනින ඇතැමෙක්  යක්ෂාවේශ වූ යකින්නියන් මෙන් දරුණු ලෙස පහුරු ගාද්දී ද, මා නිහඩව සිටින්නේ ගැහැණිය පිළිබද සියලු අර්ථනිරූපනයන් රදා පවත්නා පිරිමි සමාජ භාවිතාව තුළ යන්න දන්නා නිසාය.එවැනි වට පිටාවක බොහෝ විට තවත් පිරිමියෙක්ට වරද පටවා සිය හෘද සාක්ෂිය නිදහස් කර ගැනීමේ පිරිමි උවමනාවක් ද මට නැත.ලිංගික අවයවය හිතේ එල්ලා ගෙන සමාජය දෙස නොබලන බැවින් මා සමාජය දෙස බලන්නේ ලිංගිකත්වය මත අවස්ථා සහ අයිතීන් තීරණය වෙන දෙයක් ලෙස ද නොවේය.

බට්ටි ගැන දැන් බොහෝ දෙනෙක් ලියා අවසන්ය.බට්ටි වෙනුවෙන් බොහෝ දේ කරන්නට සහ පෙනී සිටීමට ඉදිරිපත් වූවෝද දැන් බොහෝ සිටිති.එය යහපත්ය.ගණිකාවක් කියා ගැහැණියක් ප්‍රතික්ෂේප කරන්නට ඇයගේ සමාජ අයිතිවාදිකම් උදුරා දමන්නට කාටවත් ඉඩ නැත.ආගම්වල එල්ලී සිටින්නන්නටද ඊට ඉඩක් නොමැත.බුදු රජාණන් වහන්සේ මෙන්ම ජේසුස් වහන්සේද එය රසේ නොවිය යුතු බව ආදර්ශයෙන්ම පෙන්වා දී ඇත.

නමුත් පවතින නීතිමය රාමුවත් සදාචාරයත් ඇතුළත සිදු නොවිය යුතු ආකාරයේ ම්ලේච්ඡ ප්‍රහාරයක් එල්ල කළ පොලිස්කාරයෙක් වෙනුවෙන් ස්වීය ආත්මය පාවා දුන්නෝ ද මෙහිදී බොහෝ සේ රොද බැද සිටිති.සමාජජාලා වෙබ් අඩවි තුළ බට්ටි පිරිමියෙක් ගේ පහසක් හෝ නොලද ගණිකාවක් බවට පත් කළ ඇතැම් පිරිමි ඔළු ඇය පිරිමි දෙස බලාගෙන ප්‍රසිද්ධීයේ ස්වයං වින්දනය කරමින් පිරිමි සිත් දූෂණය කිරීමේ හේතුවෙන් ගණිකාවක් වූ සේ හැසිරිණ.ඒ කිසිම පිරිමියෙක්ට ඇය පිරිමින් සංතර්පනය කිරීමේ කාර්යයේ නොනිල ලෙස හැසිරීම නිසා ගණිකාවක් වූ බව අමතක විණි.

ලංකාවේ ලිංගික කාර්යේදී බොහෝ විට පිරිමි ආධිපත්‍යය පැතිරී තිබෙන බව සත්‍යයකි.ගැහැණු ශරීර පිරිමි අවශ්‍යයතාවයන් දරා සිටින්නට හුරු කළ යන්ත්‍ර සේ විය යුතු බව බොහෝ පිරිමි විශ්වාසය වන්නේය.එය සමාජ පැවැත්ම වන නිසාම බොහෝ ගැහැණුන්ද සයනයේ පසුගාමීව හැසිරෙන ලැජ්ජාව,සහ ඇතැම් කරුණු සදහා පැිලෙන මනස් සහිත වන්නන් වීම ද සාමාන්‍යය.මේ කාර්ය නිසා ඇතිවන පිරිමි අවශ්‍යයතාවයේ රික්තකය පුරවන කොටස බවට පත් වන්නේ බට්ටිලාය.

දාහක් විතර එක්ක ඉදල ඇති තවම එකෙක් මට ඕනි විදිහට ඉදලා නැහැ බං.

එවැනි ක්‍රියාවකින් පසුව පුංචි ෂොට් එකක් තොල ගාන අතරේ ඇති වූ හදිසි මිතුරු කමක සංවාදය ඇතුළෙ ඇසුණු එවැනි බසකින් කියැවෙන්නේ ලංකාවේ ගණිකාවගේ ක්‍රියා කළාපයය.ඇය මෙය කැමැත්තෙන් වෘත්තියක් ලෙස තෝරා නොගන්නීය.අසරණ වීම කරන්නට වෙනත් කිසි දෙයක් නොමැති වීම ගණිකාවක් නිර්මාණය වන්නට සාධක බව බොහෝ විට පැහැදිළි කර ගැනීමට හැකිය.ඒ නිසාම ඇය වෘත්තීය තුළ දන්නා එකම කාරණය සිය ස්ත්‍රී නිමිත්ත පිරිමියාගේ ශුක්‍රානු පහ කිරීම සදහා භාවිතා කරන්නට ඉඩ දීමය.ඉද හිට  ඕනෑවට එපාවට කරන සහ කාර්යෙන් ඉක්මණින් ගැලවීමට කරන සිප ගැනීමක් ඇරෙන්නට ලැබෙන වෙනත් උත්තේජනයක් නැත.එය ආදරණීය සොදුරු මතක සටහනක් ලෙස ජීවිතයට එකතු වන යළි යළිත් පෙළඹවීම් සහිත ක්‍රියාවක් බවට පත් වන්නේ ඉතාමත් කළාතුරකින්ය.

පිරිමි ද එබදුය.සල්ලි වලට ගත් බඩුව රිසි ලෙස හසුරුවන්නට යන්නේ යාන්ත්‍රික මනසින් වන නිසා,ඇට මස් සහිත හදවතක සහ සිරුරක එකතුවෙන් සෑදෙන මිහිරක් ඒ තාවකාලික ආස්වාදයට එකතු කර ගන්නට ඔවුන්ට හැකි වන්නේද නැත.ඒ නිසාම ගණිකාවක් සමග වන ඇසුර බොහෝ විට හැගීම් විරහිත සුළු කාලයක් ලෙස පිරිමි සිත් තුළ කළකිරීම ඇති කරන්නක් වුව ද,යළි යළිත් සිය සිතේ අවශ්‍යයතාවය නිසාම තැනින් තැන ස්පර්ශ කරන සිත බිදී නොයන්නේය.ඒ නිසාම ස්ත්‍රී ලෝලයා ද,දිනෙන් දින සමාජයට ඒ පිරිමි අවශ්‍යයතාවයන් වෙනුවෙන් සේවය සබයන්නට එකතු වන ගණිකාවෝද හිග නොවෙති.

බට්ටි ද එවැනි මස් වැදැල්ලක්ය.බොහෝ විට පිරිමින් හැසිරෙන්නේ සිය අවයවය යොමාලන්නට මස් වැදැල්ලක් සොයන අය ලෙස ය.එවැනි පිරිමින් වෙනුවෙන් සේවය සම්පාදනය කළ බට්ටි ගේ සේවය ගැන සංතර්පනයට පත් නොවූ පිරිස් ද බට්ටිට ගල් ගසන්නට ඉදිරිපත් වූවන් අතරේ සිටින බව නිසැකය.ඒ අතරම බට්ටි ගොඩ වුණ ත්‍රී රෝද රථ වලින් බට්ටිගේ රුපියල් ශත සිය ආදායම කර ගත් පිරිසට බට්ටි හෝ බට්ටිගේ සාමාන්‍ය මිනිස් අයිතවාසිකම් වැදගත් වූයේ නැත.ඔවුන්ගේ හිත කිව්වේ පාරතොටේ නිමක් නැතිව රථවාහන නීති කැඩීම වෙනුවෙන් දඩ ගෙවන්නට සිදු වීමේ අවධානමින් මිදීමේ උවමනාවය.අනිත් කාරණය පාරටම බැස ගනිකාවක්ට පහර දීම පිළිබද විරෝධය පළ කළ විට සමාජයේ  සාධු චරිතයක් ලෙස කැපී පෙනෙන්නට ලැබෙන ඉඩ කඩය.

'බඩුකාරයෙක්' නෙමෙයි යනුවෙන් සටහන් කර ගැනීමෙන් සමාජ අවකාශය තුළ ක්‍රියාත්මක වීමට ලැබෙන ඉඩ තුළ වෙනත් ගැහැණු අවධානයක් දිනා ගැනීමට ඇති හැකියාව ද මෙහිදි ඇතැමෙක්ගේ අවධානයට ලක් වූ වාට සැක නැත.ඒ නිසා බොහෝ දෙනෙක් බට්ටි විරෝධීන් වීම හරහා පෙන්වීමට උත්සාහ කළේ සිය හෘද සාක්ෂියට සැගවී තමන් පිළිබද යථාර්තය සගවාගෙන ලෝකයට වෙස් මුහුණකින් පෙනී සිටීමේ උවමනාව බව පැහැදිළිය.ඒ වෙස් මුහුණ ගැලවීමට ඇතැමෙක්ට උවමනා වන්නේ ද බට්ටිව පමණි.වෛශ්‍යා වෘත්තීය නීතිමය රාමුවක් ඇතළේ නීතිමය සහනයක් ලැබෙනාකාරයට සහ පිළිගත් සෞඛ්‍යමය නීති පද්ධතියක් ඇතුළෙ ක්‍රියාත්මක කිරිමට අවශ්‍යය සමාජ පරිසරය සැකසීමට ඊනියා සමාජ සදාචාරවාදීන්ගේ ගුබ්බෑයම් වලට පහර ගැසීමට භාවිතා කරන්නේ නැත.

ඉහත සමාජ වටපිටාව ගණිකා වෘත්තීය වෙනුවෙන් නිර්මාණය වීම අත්‍යවශ්‍යය වන්නේ ගණිකාව නිර්මාණය වීමට අවශ්‍යය වට පිටාව මේ සමාජය තුළ ඕනෑවටත් වඩා පැතිර තිබෙන නිසාය. එය පවතින ව්‍යහුය ශක්තිමත් කිරීමට දර දිය අදින බොහෝ සමාජ ක්‍රියාකාරීන් මුල තිබියදී අතු කපන්න යෝජනා කරන්නේ සිය බඩ කටට මුල් තැන දී බව පැහැදිළිය.ඒ නිසා බට්ටි යනු හුදෙකලා අසාධාරණයකට ලක් වූ චරිතයක් ලෙස ගණන් නොගෙන පවතින සමාජ ව්‍යහුය විසින් නිර්මාණය කරන සහ එම ව්‍යහුයේ සදාචාර ගල් පහරට ලක් කරන අවමානයට සහ අසාධාරණයට පත් කරන වෘත්තියක් ලෙස සැළකිය යුතුය.

පොලිසිවල නිලධාරීන්ගේ නඩු ගණන බැලැන්ස් කරන්නට මාස කිහිපයකට වරක් දගගෙයි ලැග එන්නටත්,දිනපතා කිසියම් මුදලක් සිය ආරක්ෂාව වෙනුවෙන් පොලිසියට වැය කරන්නටත්,ඇතැම් විට ඒ වෙනුවෙන් ලිංගික අල්ලස් සැපයීමටත් සිදුවන සහ රැකවරණයට සොයා ගන්නා පිංපියාට කුඩු සම්පාදනයේ සිට කායික තෘප්තිය සැපයීමේත් පීතෘත්තවය නැති දරුවන් ජාතකයේත් ඛේදණීය ඉරණමට ගොදුරුවන බට්ටිගේ වෘත්තිය පිළිබද මේ සියල්ල සාකච්ඡා කිරීමට වේදිකාවක් තනා දීමට බට්ටි කෑ වේවැල් පහර වලින් ලැබුණු පන්නරය,සිය දේශපාලන ව්‍යාපාරවල උවමනාවන් වෙනුවෙන් දියකර දැමීම වෙනුවට ගණිකා වෘත්තීය පිළිබද සමාජ කියැවීමක් උදෙසා භාවිතා කරන්නට අවශ්‍යය බව සැබෑය.එසේ නොවන තැන් හී වීඩියෝ පෝන් වලට සැග වී මේ කාකි කෝට් කාරයින් බොහෝ දෙනෙක් ගණිකාවන් සිය නීතිමය අවයවයෙන් දූෂනය කරන්නට,මර්ධනය කරන්නට ඉදිරිපත් වන බවනම් සැක නැත.

දැනුවත්ව හෝ නොදැනුවත් ව හෝ අප විසින් පෝෂණය කරන සහ පවත්වා ගෙන යන ක්‍රමවේදයේ පලයක් ලෙස ලැබෙන බට්ටි නිර්මාණය කිරීමේ අයිතියෙන් ගැලවෙන්නට කාටවත් නොහැකිය.මම යන්න නොසිතා වඩා පුළුල් ආකාරයකින් මේ කාරණය පිළිබදව හිතා බලන විට අපි කියන සමූහය ඇතුළේ තමන් සිටින බව කෙනෙකුට පැහැදිළි කර ගැනීමට අපහසු නොවන බව මගේ විශ්වාසය.ඒ නිසා බට්ටිට ගල් ගසන්නට ඔබ ගල් ඇහිදින්නේ මඩ ගොහොරුවකින් බව සිතිය යුතුය.ඒ නිසා ඔබ ගැසූ ගල්වල තිබුණු මඩ ලකුණු සහ දුර්ගණ්ධය දැන් ඔබට ඔ‍බේ හදවතෙන්ද දැණෙනු නිසැකය.

ඒ නිසා මම යළි කියමි.මම සංවාදයට තරමට ම සංවාසයට ද කැමැතිය.ඔබ ඉදිරියේ ඇති ගොහොරුවේ ඊට විරුද්ධව ගසන්නට ගල් තිබෙන බව ද මම දනිමි.

ජීවිතය අන් තැනෙකට

මේවා එක අතකින් අදෝනාය.සමහර විට මට පමණක් වැදගත් කතාය.ඒත් පිටාර දාන කොට වැවක් වුණත් නවත්තන්න බැහැ.මේකත් එ වගේ.පුතාගෙ පාසල් ගමණ නවත්තන්න වුණා.ඇත්තම කිව්වොත් නැවත්තුවා.

ඒකට කාරණා දෙකක් බලපෑවා.පළමු එක විශේෂ අධ්‍යාපන අවශ්‍යයතා ඇති දරුවෙක් විදිහට ඔහුගේ ජීවිතයට සම්ප්‍රදායික පංති කාමරය ඇතුළෙන් ලැබෙන ශක්තිය මදිකම.එහෙම සාමාන්‍යකරණය කිරීමේ විධිමත්බවක් නැති වීම.සමායෝජනය ලෙස ඔහුට ලැබෙන සහයෝගය වැදගත් නමුත් ඒ සදහා වෙනත් අවස්ථා ඇති සහ කුඩා කළ සිටම හොදින් මානව සබදතා පවත්වා ගෙන යාමට ඔහුට ඇති හැකියාව සහ උනන්දුව නිසා ඒ සදහාම පාසල් යැවීම අනවශ්‍යය බව හැගිණ.

දෙවන කාරණය ආර්ථිකය විය.ඔහු විශේෂ අධ්‍යාපනය ලැබූ පාසල බොරැල්ල සීවලිය ය.තවත් ආකාරයකට කියන්නේ නම් වනාතෙ සීවලිය විය.එයට පාසල් වෑන් රථ වලින් දරුවන් නොඑයි.වැඩි දෙනෙක් ඒ අවට පැල්පත්වාසී දරුවන්ය.කීර්ති කේ රත්නායක ජීවත් වූයේ මේ පාසල අසළින් වැටී ඇති මගෙහිය.දැන් ඔහු එහි නැත.අදටක් ප්‍රේම ජයන්ත කපුගේ ගේ නිවස ඒ ආසන්නයේ වෙයි.මේ වර්ථමාන නාට්‍ය කලාව සමග රැදී සිටින හොද යැයි සම්මත නිර්මාණ සදහා දායකත්වය දක්වන ගැඹුරක් ඇතැයි සිතන දෙදෙනෙක්ය.එසේම ගාමිණි වියන්ගොඩයන් වනාතේය.ජ්‍යෙෂ්ඨ සහ දක්ෂ පරිපාලකයෙක් ලෙස ප්‍රකට ජාත්‍යන්තර සබදතා ඇති හේමසිරි ප්‍රනාන්දු හැදී වැඩෙන්නේද මේ ගමේය.හේමසිරි ප්‍රනාන්දුගේ පියා මේ පාසලේ ආරම්භක විදුහල්පති මෙන්ම හේමසිරි මෙහි ආදි ශිෂයයෙක් ද වන්නේය.

එහෙත් ලෝකය දන්නේ මේ අය නොවේය.විහේෂයෙන් මාධ්‍ය විසින් වනාත අනාත කළ පසු ඇති වී තිබෙන පීඩනය නිසා එහි සිටින්නේ කචල්කාරයෝ පමණක් යන චිත්‍රය එහි සිටින මිනිසුන්ගේ නැගිටීමට එරෙහිව නැගෙන බව මා අවබෝධ කර ගත් සත්‍යය වන්නේය.වනාතේ වූ ගමන් පොලිසියට ඊළග ආමන්ත්‍රණය හැදෙන්නේ කුණුහරුප සමගය.මේවා වෛරය බවට පත් වී එහි බහුලව දැකිය හැකි සමාජ විරෝධින්ගේ රැලි තුළම ඊ ළග පරපුර ගිලී යන්නේ ගොඩ ඒමක් නැති බවට සමාජයෙන් කරන බපපෑම මතම බව මට හැගෙන්නේය.

දෙවන කාරණයට පිවිස වටේ යන්නට සිදු වීම කණගාටුවට කරුණකි.එහෙත් එසේ නොයා බැරිය.මේ සමාජමය චිත්‍රය නිසා පාසල් වෑන් රථ හෝ දරුවන් ප්‍රවාහනය කරන ත්‍රීවිල් මේ පාසලට නොයන්නේය.එකක් ඒ පිළිබදව ඇති කර තිබෙන හුඹස් බියය.දෙක එම වාහනයේ යන දරුවන්ගේ දෙමව්පියෝ සිය දරුවන් වනාතේ සීවලිය ළගින් දරුවෙක් ගන්නා වාහනයක සිය දරුවා යැවීමට මනාප නැත.ඊට මගේ දරුවා විශේෂ දරුවෙක් වීම සහ ඔහු පෙළෙන්නේ මන්ද මානසික තත්ත්වයක යන්නද එක් වූ විට එම දෙමව්පියන්ගේ ඔළු ගෙඩි ඇතුලෙ හැදෙන්නේ වනාතෙ අපරාධකාරයන්ගෙ තිප්පලේ තියෙන පාසලෙන් අපේ දරුවන් එක්ක එන්න පිස්සු කොල්ලෙක් නග්ග ගන්නව නම් අපි කොහොමද ඒ වාහනේ අපේ ළමයි අරින්නෙ යන ප්‍රශ්නයය.

මේ නිසා දුව මසකට රුපියල් 2100 ට වාහනයේ ගමන් කරද්දී,පුතාට දවසකට රුපියල් 300 ක් වියදම් කරන්නටත් ඔහු රැගෙන එන්නට මට එහි යාමටත් සිදු වන්නේය.ඒ ප්‍රදේශය බස් පාරකට අත වනන දුරින් නැති නිසා පුතාව සාමාන්‍ය පොදු ප්‍රවාහන සේවයක රැගෙන ඒමත් දුෂ්කර වැඩකි.හැමදාම අතේ 300 ක් තියාගෙන සිටීම අනිවාර්ය කාර්යයක් වුවත් බන්ධනාගාර නාට්‍යය ඇසුරේ වෙහෙසෙද්දී ඒ තත්ත්වය වෙනස් විය.පොරොන්දු පරිදි සුළු මුදල ගෙවා ගන්නට හෝ මුදල් සොයා ගැනීමට එහි සුබසාධන අංශයට නොතිබි හැකියාව මත පුතාගේ පාසල් ගමණ මාස එක හමාරක පමණ කාලයකට සම්පූර්ණයෙන් නැවතී ගියේ  වෘත්තිමය වශයෙන් සුබසාධන ක්‍රියාවලියක් සමග බැදුණු වෘත්තිකයන් පිරිසක් මගේ සුබසාධනය හා බැදි කාරණා සදහා අල්ප මාත්‍රයක වටිනාකමක් හෝ නොදීම නිසාය.ලංකාවේ රාජ්‍ය සේවයේ නි්මාණශීලී චින්තකයන් දැඩිව හිගය යන මතයේ පිහිටා මමම තනියෙන් තෙත් කර ගත් ඇසින් එය ඉවසුවෙමි.

අනතුරුව මේ වාරය ඇරඹෙන විට මා තීරණයකට එළැමුනෙමි.ඒ ඉහත කී කාරණා දෙක පදනම් කර ගනිමින්ය. පළමු ඉලක්කය ඔහුට වෘත්තීය පුහුණුවක් ලබා දීමය.වසරක කාලයක් ඔහු ඒ සදහා නිවසින් බැහැරව සිටිය යුතුය.එය දරා ගැනීමට අපහසුම කරුණකි.වයස 16 ක් වුවත් මා පිටබැලිව නිදි
කොට එය සයනය කොට මා වැළද ගෙන නිදන්නට පුරුදු වී සිටින පුතා ට ඇති එකම ප්‍රශ්නය ද එයය.

මං කොහොමද තාත්ගෙ පිටේ ඉන්නෙ...?

එහෙත් ඔහු ජීවත්වීම සදහා යමක් කළ යුතුය.ඒ සදහා ඒ වේදනාව හැඩූ කදුළින් ඉවසන්නට මට ද සිදු වී ඇත.මා පවුල කියන ඒකකය තුළ සියළු විදීම් සහ විදවීම් සමග රන්දා තැබුවේ මපුතුය.මා ඉහත සටහන තුළ කියූ පරිදිම ඔහු වෙනස් එකෙක් ලෙස අගය කරන සිස්ටම් එකක් වෙනුවට ඔහු සාමාන්‍ය ජනයා ප්‍රතික්සේප කරන්නට ඇති ඉඩ වැඩිය.එය අවම කර ගත හැක්කේ ඔහු සතු වෘත්තීයමය දැණුමකින් යන්න මා විශ්වාස කරයි.ඒ අනුව මේ වන විට ඉලෙක්ට්‍රොනික් සහ ආහාර තාක්ෂනය ඉගෙන ගැනීමට ඉල්ලුම් කර ඇති අතර ඉදිරි දිනෙක ඔහු වඩාත් ගැලපෙන දෙයකට ඇතුළත් කරගෙන සීදුවේ රදවාගනු ඇත.ජීවිතය රදවා ගන්නට මතු දිනෙක ඔහුට එය අත්වැලක් වනු ඇතයි මම විශ්වාස කරමි.

පුතුගේ උපත වෙනුවෙන් මා ලියූ සටහනක් මෙසේ සටහන් කර තබමි.එය ගීතයක් කර ගන්නට ඇරයුම් කිහිපයක් ලැබුණද මට ඒමොහොතේ එවැනි උවමනාවක් නොතිබිණ.නමුත් අද එ් සදහා අකමැත්තක් නැත.නමුත් එයට සැළකිය යුතු ආර්ථික වටිනාකමක් දී පුතුගේ ගිණුමේම එය තැන්පත් කළ යුතුය.

හීනවැට මායිමේ
හීතලට තුරුළු වී
දුරුතු හද පිපුණා
ඈත යන මාරුතේ
ඈතටම තල්ලු කර
මං හදට එබුණා

පාට මල් කුඩ පොකුරු
පාමුලේ සුවද දී
බඹර විය ගෙවුණා
සාගරේ තරමටම
ආදරේ රැලි දිගේ
කිරි සුවද ගැලුවා

පෑල දොර අද්දරින්
සනුහරේ නෝක්කඩු
ගොළුවෙලා මැකුණා
දෑත පා හුරතලෙන්
රෝස පෙති අත ගගා
හෙමි හෙමින් ඉම්බා

මෙය එකල දිණමිණ පුවත්පතේ මෙත්ලාල් සංස්කරණය කරන ලද කවි පිටුවෙහි පළ විය. 

වාරියපොලෙන් කොළඹට

පහු ගිය කාලයෙ හරියට වැඩ තිබුණා.නාට්‍යය මාව හිර කරලා තිබ්බා.ඒ බරෙන් සම්පූර්නයෙන් නිදහස් නැහැ.මිනිස්සුන්ගෙ ආදරය සෙනෙහස එකතු කරලා මගේ වේදිකා නාට්‍ය්‍ය හීනයක් නොවී වේදිකාව මත පණ ලැබුවා.දැන් තව බරක්.මේ ඉපදෙච්චි එකා නඩත්තු කරන්නෙ කොහොමද? ඒකට වැඩ පිළිවෙලක් කතා කරන අතරෙ මට අමතක කරන්න බැරි උදව් කරපු බ්ලොග් මිතුරන්ට ශීර්ෂ ප්‍රනාමය දක්වමින් අතපසු වූ දෙයක් ලියන්න හිතුවා.

පසුගිය දවස් වල කාගෙත් බයිට් එක වුණේ සෙල්වා සහ ඉමල්කා.ඉමල්කා සමහරුන්ට වීරයෙක් වුණා.ඒකට සෙල්වා දෙමළෙක් වීමත් බලපෑවා.තව සමහරුන්ට සෙල්වා ආරක්ෂා කරන්න අකුරු ආවෙ ඉමල්කා ගැහැණියෙක් වීම නිසා.

මේ ලිංග බේදය සහ ජාති බේදය විසින් සෙල්වා සහ ඉමල්කා අතර ඇති වූ සිද්ධිය බයිට් එකට ගන්න පුළුවන් වෙන අතරෙ 48 න් පස්සෙ අපි ගැහැණු පිරිමි ජාති කුල කියන සංකල්ප වලින් මිදිලා රටක් හැටියට නොහිතපු එකේ සහ නොහිතන එකේ ඛේදවාචකය.

ඔය යෝනියයි පුරුෂයගෙ ශිෂ්නයයි පැත්තකට දැම්මම මේ දෙන්නම මිනිස්සු.මිනිස්සුන්ගෙ හැකියාවල් කළ යුතු දේවල් සහ නොකළ යුතු දේවල් මේ ලිංගේන්ද්‍ර දෙකේ ඔතල ඒවෑ හැඩේට මිනිස්සුන්ගෙ ක්‍රියාකාරකම් සිදු විය යුතු හැටි තීරණය කරන්න යන එක නිසා ඇති වන කලබැගෑනිය මේ දෙන්නගෙ සිදු වීම් එක්ක එළියට පැන්නා.මේ නිරුවත තමන්ගෙ නිරුවතේ කැත පෙන්වන කැටපතක් කියලා නොදැන හුග දෙනෙක් තමන්ගෙ හැදුණුම්පත ප්‍රසිද්ධියෙ එලියට දැම්මා.

රටටත් වෙන පොදු ක්‍රියාවකටවත් කිසිසේත්ම සම්බන්ධ නැති සෙල්වා සහ ඉමල්කා අතර සිදු වූ පෞද්ගලික ආරෝව ප්‍රසිද්ධ මාතෘකාවක් බවට පත් කර ගත්තු අය අපේ සංස්කාතියෙ අපූරු කලා අංගයක් හැටියට දීර්ඝ කාලයක් තිස්සෙ පවතින කලාංගයක් ජීවත් කරවන්න හදන මේ කෙල්ලො ටික පේන්නෙ නැහැ.මම කියන්නෙ ඉමල්කට ලැබුණු ප්‍රසිද්ධයට වඩා මේ කෙල්ලො හතර දෙනා මේ සමාජය පිලිගත යුතුයි.

පර්සිගෙ සහ සරත් ගෙ වාද බයිලා කලාවෙ හෙට දවස පමණක් නොව ලාංකේය වාද බයිලා කලාවෙ හෙට දවසටත් බොහොම වැදගත් මේ කෙල්ලො හතර දෙනා ඉමල්කට වඩා බොහොම වටිනවා.හැබැයි හුග දෙනෙක්ට ඉමල්කව තමන්ගෙ නිරුවත හෝ ඇදිවත කර ගන්න පුළුවන්.ඒ කියන්නෙ නිරුවත පේන විදිහට කතා කරන්න වගේම නිරුවත වහ ගෙන සමාජය මුලා කරන ප්‍රලාප ටිකක් ඇද බාන්නත් ඉමල්කා හොද මාතෘකාවක්.

ඒත් මේ කෙල්ලො ගැන එහෙම කරන්න බැහැ.කතා කරන්න වෙන්නෙ වාද බයිලා ගැනමයි.හොද හෝ නරක ලෙස කලාවක ඉදිරියට බලපාන කරුණු වල සාධනීය නිශේධනීය කාරණා කතා බහ කරනවා ඇරෙන්න සිය පැවත්මේ න්‍යාය පත්‍රයකට මේ කෙල්ලන්ව දා ගන්න බැහැ.ඒ නිසාම උන් ගැන කතා වෙන්නෙම නැහැ.

බලන්න කතා කරන්නම ඕනි ද කියලා මම කියනවට මේ ලින්කුවෙ
https://www.youtube.com/watch?v=ANC62YL9vJk තියෙන වාද බයිලා ටික අහලා.ඒ වගේම බලමු මේ කලාව රැක ගෙන උන්ට ඉදිරියට යන්න මොනවද කරන්න පුළුවන් කියලා.

ධර්මසිරිගේ රුවන්වැකි

අද දවස ඇරඹුණේ පොඩි අසනීප ගතියක් ඇගට වද දෙද්දි.අද අමාරුවෙන් හොයා ගත්තු සල්ලි ටවර් එකට බදින්නම වෙනවා.එහෙම යන්න ලැහැස්ති වෙද්දි අනුර කේ ගෙන් කෝල් එකක්.

අද හවස වෙඩ්ඩලගෙ සනාලගෙ වැඩේට යනවද?

අනුරගෙ හඩ වෙනදට වැඩිය වෙනස් විදිහට ඇහෙනවා වගේ.උං හරියට ලංකාවට ගෙනත් තියලා වගේ.තව ටිකකින් අපේ ගේට්ටුව අැර ගෙන බොතලේකුත් අරං ඇතුල් වෙන්න නියමිතයි වගේ.කට්ටිය එක පෙළට වැටිලා හොදට ගහලා නිදා ගන්න පිළිගන්න ඉස්තෝප්පුව සූදානම්.හීනියට ඇහැ තෙත් වුණා.ඒත් අැඩුවට ඒ ඇස් වලට කැමති දේවල් පේන්නෙ නැති කොට මොනව කරන්නද?

අසනීපෙ නිසාම මම ෂුවර් නැහැ කිව්වා.උංගෙ උස් හඩ නැතිව අකුරු ගැන මොන කතා ද?ලියන දේට වැඩිය දැනෙන දෙයක් ඒ ඇසුරු වලින් විද තිබුණු මට උං වටින්නෙ මනුස්ස පුත්‍රයො හැටියට.මේ අකුරු දිගේ එන උංගෙ දේශපාලනය වගේම ලංකාවෙ දේශපාලනයට මැදිහත් වෙන විදිහෙ දෛනික ලිවීමකුත් උංගෙ අතින් වෙන්නෙ නැහැනෙ කියන දුකත් පොඩ්ඩක් නැතිව නෙමෙයි.ඒත් මොන මගුල කිව්වත් මේ පිටුවහල් වීමේ සිස්ටම් එකට විරුද්ධව ඇති වු අපුලත් එක්ක පාරට බැස්සා.පර්ස් එක ගෙදර.ඒත් සල්ලි අතේ.අමතක වීමට ආපහු හැරෙන්න ඕනි වුණේ නැහැ.

ගොඩ වෙන කොට ටවර් එකට කොළඹ ආනන්ද බාලිකාවෙ නාට්‍යය ප්‍රසංගය.ප්‍රධාන ආරාධිතයා ධර්මසිරි බණ්ඩාරනායක.මම පිටු පස්සෙ ඉදං හෙමිහිට ඔළුව දැම්මා.කොළම කළාපයෙ නාට්‍ය හා රංග කලා ගුරු උපදේශක සෙනවිරත්න රොද්‍රිගෝ ත් කාලෙකට පස්සෙ හම්බ වුණා.පළමුවෙන්ම කතාවකට වේදිකාව විවර වුණේ සහකාර අධයක්ෂ වරුණ අලහකෝන්ට.අපි නාට්‍යය පටන් ගන්න කාලෙ අපෙ වයසෙ හිටපු සටන්කාමී තරුණයෙක්.ප්‍රවීන සංගීත අධ්‍යක්ෂ ජයතිස්ස අලහකෝන්ගෙ පුත්‍රයා.එපමණක් නෙමෙයි වරුණත් මට මතක හැටියට වරක් යෞවන සම්මාන උළෙලෙ හොදම සංගීතයට හිමි සම්මානය ගත්තා.ඒ කෙටි නාට්‍ය අංශයෙන් කසුන් කුමාරතුංග අධයක්ෂණය කළ අබලන් ගේට්ටුව නාට්‍යයට.ඒකෙ රගපාපු අසේල ජයකොඩිගෙ පළවැනි යෞවන සම්මානය වුණේ ඒ රංගනය වෙනුවෙන් ලැබුව හොදම සහය නළුවා සම්මානය.කසුන් නම් ඒ කාලෙම රට අතෑරලා ගියා.මතක හැටියට ඉතාලියට.

වරුණ සහ සහකාර අධයක්ෂවරයා අතර විශාල පරතරයක් හැදිලා.ඉවර වෙලා කතා කරන්න ඕනි කියලා මුලින්ම ආපු හැගීමත් යටට ඇදලා දාලා එළියට ඇවිත් ටවර් එකේ පිටිපස්සෙ පාරට පැනලා කඩ බිත්තියකට හේත්තු වෙලා සිගරටි එකක් බිව්වා.ධර්මසිරිත් මේ ස්කෝලෙ වැඩේ නිසා ඇල් මැරුණු වචන ටිකක් වීසි කරල යයි ද දන්නෙ නැහැ.

වීසි කරන එක බලන්න ඔතන ඉදල හරි යනවද?පලයං... මට හිත කිව්වා

දෙවැනි පාර පිටිපස්සෙ සෙට් වෙද්දි ධර්මසිරි වචන වීසි කරනවා.හැබැයි වීසි වෙන්න නොදී ඇහිදලා දා ගන්න ඕනි දේවල් කියන්නෙ.ඇස් වලට අර උදේ හැදිච්ච ලෙඩේ හැදී ගෙන එනවා.මම කණ්නාඩි දෙක දා ගෙන ධර්මසිරි දිහා බලං හිටියා.

මේ දරුවො පාසල් අධ්‍යාපනය ඉවර වෙලා විශ්ව විද්‍යාලයට ගිහාම මොනවද ලැබෙන්නෙ?වතුර බවුසර් බලං ඉන්නවා නාලා නැහැ කියල හිතං වගේ නාවන්න.

ලංකාවේ දේශපාලනය ශිෂ්‍ය පරමපරාවට දක්වන ආදරය ගැන කියපු ධර්මසිරි ඒ අතරින් කියපු වැදගත්ම කාරණා දෙක විතරක් මෙතන සටහන් කරහම ඇති කියලා මට හිතුණා.

ධර්මසිරි ට මේ ආරාධනාව ලැබෙන්නෙ මේ වන විට රටේ ඉන්න සිරාම කලාකාරයො කියල පෙනී සිටින ලිස්ට් එකකට කළ ආමන්ත්‍රණයට පසුවයි.ඒකත් අඩුවට ගෙන්න ගන්න.මොකද ඇතැම් කලාකාරයො මේකට එන්න කිව්වම ඉල්ලල තියෙන ගාණ රුපියල් 65,000 ක් වගෙ.ධර්මසිරි මේවා ඉස්සරහට නම් එක්ක හෙළිදරව් කරනවා කිව්වා.හැබැයි එතන හෙළිදරව් නොකරන්න ඇත්තෙ ආනන්ද බාලිකාව හොද අතට වර්ධනය කරමින් ඉන්න විදුහල්පතිතුමිය ට අත් විය හැකි ඉරණම ගැන හිතලා.

ඔන්න අනාගතය ගැන සුබ කරන්න කතා කරන්න අයගෙ වැඩ.මේ අය අතර වාසලේ වැඩ කරන වන්දිභට්ටයොත් ඉන්න බවයි ධර්මසිරිගෙ කතාවෙන් පස්සෙ ආව ඇතැම් කසු-කුසු වලින් ඇහුණෙ.සමහර වෙලාවට මෙතන ධර්මසිරිගෙම නාට්‍යවල වැඩ කරපු රංගන ශිල්පීන් ඇති.තත්ත්වය මේකනම් මුන්ට හදිස්සියකට සයවර් කඩයකට වද්ද ගන්නත් බයයි.මේ කරන ඒව දැන ගත්තොත් මේ වගෙ එව්වො ගොඩ වෙන කඩේකින් බල්ලොත් බත් කන්නෙ නැහැ.ඒත් මේ අය හිතං ඉන්නෙ කඩේට ආලොක්යක් එකතු වුණා කියලනෙ.ඒ නිසා සල්ලි නොදි යයි.මුදලාලිගෙ පපුවෙ ගින්දර තියලා.

ධර්මසිරි කතාව ඉවර කළේ ඩේවිඩ් පියතුමාගෙන්.යාපනයේ පුස්තකාලය ගිනි ගනිද්දි ඒ පණිවිඩය දුරකතනයකින් අහපු ඩේවිඩ් පියතුමා මිය ගියා.භාෂා 17 ක් කතා කළ හැකිව තිබූ එතුමා ට මිය යන්නට සිදු වුන ආකාරයේ සිදුවීමක් යළිත් සිදු නොවේවා යන්න ධර්මසීරිගෙ ප්‍රාර්ථනය වූවේ දරුවන්ට දිය හැකි හොදම පණිවිඩය ඒ සිසුවියන්ට සිය ඥානයෙන් ඇද ගන්නට මාවත සකසමින්.

දැණුම ජීවිතය තරම්ම වැදගත්.පොත පත යනු ජීවිතයයි.ඒ ජීවිතය පරිස්සම් කර ගන්න.

මේ දේ කියන්න ධර්මසිරි තෝරා ගත් සිදුවීමේ අප විසින් නොතකා හරින ලද ජාතියේ සියළු අවාසනාවන් සහ දේශපාලනික අද බාල බව කදිමට තිබුණා.

ඒකට සමවැදිලා ආපු මට රිහසල් කරන්න තරම්වත් හයියක් තිබුණේ නැහැ.අසනීපයි.මම කොහොමද ඉතිං සනත්ලගෙ මංජුලලගෙ අකුරු ඉඹින්න යන්නෙ.මම ගෙදර ආවා.ඒත් ධර්මසිරිගෙ වචන නිදියන්න දෙන්නෙ නැහැ.අමාරුවෙන් නැගිටලා මම මගේ අකුරුත් අවදි කළා...

කළු ජූලියේ මගේ වීරයා

ජාතියට ආගමට නොව මිනිස්සුන්ට ගරු කළ යුතු බව මට කීවේ තාත්තාය.කතෝලික මවක් සහ බෞද්ධ පියෙකු අම්මා සහ තාත්තා වූ මගේ තාත්තා මගේ අම්මාගේ බැදීමත් එක්ක කතෝලික කම අත හැර තිබුණේය.එහෙත් ඔහු කවදාවත් කතෝලික කමවත් බෞද්ධකමවත් බැද ගෙන සිටියේ නැත.අම්මාගේ විවාහයෙන් පසුව රත්නපුරයට එන තාත්තා ට අප ජීවත් වූ ප්‍රදේශයේ කතෝලික ආගම් සංස්කෘතියක් නොතිබීම ද ඔහු බෞද්ධයෙක් ලෙස මතු වන්නට හේතු වන්නට ඇත.රත්නපුර ගල්ලෑල්ල පුරාණ විහාරයේ පෙරහැරේ ධාතු වැඩමවීම සදහා ද සහභාගි වූ තාත්තාට, මල්වල,දෙහෙනකන්ද,බානගොඩ වැනි ප්‍රදේශවල විහාරස්ථාන සමගත් ලොකු සම්බන්ධයක් තිබුණා.ඒ වගේම ගලබඩ,හපුගස්තැන්න වැනි ප්‍රදේශවල කෝවිල් වලටත් තාත්තා ගේ සහභාගීත්වය ලැබුණා.

මේ තාත්තාගේ සාමාන්‍ය තත්ත්වය වූ අතර හැම ආගමකම,ජාතියකම මිනිසුන් බෙහෙවින් ඔහුට ආදරය කළේ ඔහු මිනිසුන්ට දැක් වූ අසීමිත ආදරය නිසාමයි.ජීවිතයේ දෙවුන්දරතුඩුවේ ඉදල පේදුරුතුඩුව දක්වා මානව සබදතා තිබුණු තාත්තා හැම ජාතියකම ආගමකම මිනිසුන් ට බේදයකින් තොරව ආදරය කරන්නත් ඔවුන්ගේ මනුස්සකම්වලට ගරු කරන්නටත් පුරුදුව සිටියා.

ජූලි කළබලය ඇති වන මොහොතේ අප සිටි දුරෙක්කන්ද නම් වූ ගමට සිටියේ එකම දෙමළ පවුලයි.සුන්දරම් ඒ ගෙදර ගෘහ මූලිකයා වුණා.රට පුරා ඇති වූ මං පහරන ජාතිවාදි කොල්ලයේ උණුසුම අවට ප්‍රදේශ වල පැතිර තිබුණා.සමහර ලැයිම් වල කුකුළු කූඩු පවා ජාතියට දැක් වූ ආදරය වෙනුවෙන් සිංහලයන් අතින් හිස් වෙලා තිබෙන බවට තොරතොරු පැතිර ගියා.

රත්නපුර කහවත්තෙ පල්ලියකට ජීවිත ආරක්ෂාව පතා පැමිණි අහිංසක දෙමළ ජාතිකයන් මරා දමා තිබූ ම්ලේච්ඡ ආකාරය ඒ වෙන විටත් පැතිර ගියේ සිංහලකම ට, මංකොල්ල කන්නට සහ අහිංසකයන් මරා දමන්නට තටු අන්දවමින්.මේ සිද්ධිය වෙනකොට තාත්තා හිටියෙ කහවත්තෙ.ඒ වන විට හුසෙයින් මැණික් ආයතනයේ සේවය කරපු තාත්තාට මේ ම්ලේච්ඡ සිදුවීම සමග සිහියට නැගිල තියෙන්නෙ සුන්දරම්.

රටම ඇදිරි නීතියෙන් අදුරු වෙලා තියෙන මොහොතක තාත්තාට ගෙදර එන්න වාහන තිබිලා නැහැ.පො‍ලීසිය දන්න කෙනෙක් වීමේ ආරක්ෂාවත් සමග පාරට බැස්ස තාත්තා පයින්ම එන්න පිටත් වෙලා.අතර මගදි පොලිස් වාහන වලින් පොඩි දුරකට ප්‍රවාහන පහසුකම් සළසා ගෙන.දෙමනගම්මන ගෝනකුඹුර හරහා සැතපුම් තිහක පමණයැයි සිතිය හැකි දුරක ගෙවා නිවසට පැමිණියා.ඇටිකෙහෙල්පොල සිට කම්බි පාලමෙන් අන්ධකාරයේ පැමිණි තාත්තාගෙ පය ලිස්සා සිදු වූ තුවාලයෙන්ද,කූඩැල්ලන් විසින් ඇති කරන ලද තුවාල වලින් ද ලේ වැගිරෙමින් තිබුණු අතර නිවසට පැමිණි වහා මාත් සමග සුන්දරම්ලාගේ නිවස බලා කන්ද තරණය කළා.

'අනතුරක  ඉව' විසින් බිත්ති හතර ඉතිරි කළ සුන්දරම්ලා නිවෙසින් පලා ගොස් තිබිණ.සුන්දරම් සුන්දරම් යැයි තාත්තා හඩ තලන්නට විය.පිළිතුරක් නැත.රබර් යායත් ඊට  උඩින් පිහිටි කැකිල්ල යායත් අදුරු හෙවනැලි ලෙසින් දිස් වුණා පමණි.

සුන්දරම් මම නෙවිල් මහත්තයා.......

ප්‍රකාශයෙන් ටික මොහොතකට පසු උඩ කැකිල්ල යාය සසැලින.පවුල් කිහිපයක එකතුවක් වූ ඒ ගෙදර සාමාජිකයන් අතර අවුරුදු දෙක තුන නොඉක්ම වූ අය ද වූහ.මතකයේ හැටියට උසම පුද්ගලයා වූ ගනේෂන් සුන්දරම්ගේ දියණිය වූ සත්‍යබාමා ගේ සැමියාය.අදුරු හෙවනැලි නැගිටි විට උස සහ මිටි වූ විවිධ ප්‍රමාණයේ සෙවනැලි දිස්වන්නට විණ.

ලොකු - පුංචි කම් නොසැළකු කූඩැල්ලන් සැමගේම සිරුර විද ලේ හැලීමෙන් ඇති වූ කැළල් සමග පිරිස තාත්තා වටා රොක් විය.අනතුරුව ජීවිතය ලබා දෙන්නට පැමිණි මිනිසා ඉදිරියෙ මහත් විශ්වාසයෙන් යුතුව ඔවුන්ගේ දෙදණ නැවින.පිරිස ට නායකත්වය දෙමින් තාත්තා පෙරමුණ ගත්තේය.මා හා සම වයසේ සිටි සත්‍ය අජිත් සමග මම මිනිස් පෙරහැරේ පසුපසටම වැටිණ.
මොහොතකින් අපේ නිදන කාමරය ඒ සියළු දෙනා වෙනුවෙන් වෙන් කර දුන් අප සාලයේ පැදුරක් එලා ගත්තේය.ඒ අම්මාත් තාත්තාත් මමත්ය.

තවත් ටික වේලාවකින් අපේ නිවස පසු කර ඉහළට (සුන්දරම්ලාගේ නිවස දෙසට ) යන හඩවල් කිහිපයක් ඇසිණ.තාත්තා දොර ඇරගෙන එළියට බැස්සේය.

පිරිස අපේ පතල්වල සිටි සහ සිටින පිරිසකි.

...........
අද වන විට විදුහල්පතිවරයෙක් බවට තොරතොරු ඇති තාත්තාම මැදිහත්ව ගුරු පත්වීම ලබා ගැනීමට උපකාරි කළ අයෙක් ගේ නම අඩ ගැසිණ.ඊ ළග මොහොතේ සියල්ලෝම අප ස්තෝප්පුවේය.පුංචි මිනිසෙක් වුව ද ශක්තිවන්තයෙක් වූ තාත්තාගේ පරික්ෂාවෙන් කඩු වැනි ආයුධ කිහිපයක්ද ඒ සරම් යට සැගවී තිබි එලියට ආවේය.

සුන්දරම්ල මරන්නද ......?

නෑ මහත්තයා අපේ ජාතිය ආගම......

පාසල් ගුරුවරයාගේ දේශනයට ඉඩක් නොතැබිණ.

සුන්දරම්ලා අපේ ගේ ඇතුලෙ ඉන්නවා.එච්චර දුර යන්න ඕනි නැහැ.හැබැයි මාව මරල තමයි මරන්න වෙන්නෙ.

කඩුව ඔවුන් වෙත දිගු විය.ඒ පළමු මරණය ලෙස තාත්තා ඉදිරිපත් වෙමින්ය.

මොකද උඹලගේ අම්මලා තාත්තල අඹු දරුවො උඹලව බේරල දෙන්න කියලා තව ටික දවසකින් මෙහාට එන කොට මට දරං ඉන්න බැහැ.හරක් ලිහලා දැම්මම වතු වලට පනිනවා.ආපහු ලිහල දාපු එව්වොම අල්ලං ඇවිත් වතු පාලු කළා කියල ගහනවා.

තාත්තා එදා කියූ දේ මට තේරුණේ බොහෝ කල් ගොස් ය.අපරාධ කරන්නේද මෙහෙයවන්නේද දඩුවම් දෙන්නේද යන සියල්ල එකම මෙහෙයුම් මැදිරියක සිට සිදු වන්නේය.අප කරන්නේ ඒ මෙහෙයුම් මැදිරියේ විධානයන්ගෙන් අපේ රුචිකත්වය තෝරා ගෙන එයට ශක්තිය දෙන්නට කැප වීමය.කළු ජූලිය නොව මේ සෑම යුද්ධයකම ම්ලෙච්ඡත්වය පිටුපස හේතුපාඨය ලෙස මෙයම ලියැවි ඇති බව නිසැකය.

කළු ජූලිය සිහිකරන මොහොතේ මම ඒ අසුන්දර දේ ම සිහිපත් නොකොට එම අරගලයේ මැරකම් සහ හොරකම් නිසා අසළ ගම් හැම එකකම අත් අඩංගුවට පත් වෙද්දී දුරෙක්කන්දේ එකෙකු හෝ අත් අඩංගුවට පත් නොවීම ගැනත්,සුන්දරම්ලාගේ ජීවිතයට තබා ඔවුන්ගේ නිවසේ සිටි කුකුළන්ගේ පිහාටුවකටවත් හානියක් නොවන්නට තාත්තා කළ උදාර මානුෂික මා‍ැදිහත් වීම ඇසට කදුළක් නංවන්නේය.ඒ දුකට නොව එයට දායක වූ ආත්ම සතුට හේතුවෙන්ය.ඒත් බොහොම ංවේදි මොහොතක් ගාණේ මගේ ඇසට කදුළු උනන්නේ නම් තාත්තා සිහි විම නිසාය.ඒ අඩුව ජීවිතයේ කවදාකවත් පියවන්නට නොහැකිය.

හැමදාම ඉන්න තිබුණා....

තාත්තා ගැන මට හිතෙන්නේම එහෙමය.හැමදාම මනුස්සකම් ක්ෂය වන ලෝකයේ තාත්තාගේ ආදරණීය මතකය ඇති මගේ මිතුරන් සහ තාත්තාගේ හිතවතුන්ට ද තාත්තා ගැන විවිධ අවස්ථාවල එවැනි හැගිම් ඇති වනවාට සැක නැත.